In het blogartikel schrijf ik over hoe een uitgeput brein automatisch grijpt naar snelle energie, en hoe dat precies de cyclus in stand houdt die je zo moe maakt.
Heb je het artikel nog niet gelezen? Begin daar dan eerst, want deze oefening bouwt daarop voort. Lees het artikel hier.
Als je klaar bent, pak dan een pen en papier, of schrijf gewoon hieronder. Geen goede of foute antwoorden, geen dingen die je moet veranderen. Alleen even kijken naar wat er eigenlijk gebeurt.
Er is bijna altijd een moment waarop je merkt dat je een versnelling hoger schakelt terwijl je lichaam eigenlijk wil vertragen, een vergadering die uitloopt, een bericht dat binnenkomt op het verkeerde moment, een middagdip die je probeert weg te duwen. Schrijf op wanneer dat moment vandaag was, wat je deed en waar je naar greep, zonder analyse, gewoon wat er was.
Cola en chips zijn zelden het echte antwoord op wat je lichaam vroeg, maar wat was het dan wel? Als je nu terugkijkt op dat moment, los van wat je deed, wat had je dan eigenlijk nodig? Misschien was het even adem halen, even niets moeten, of even gezien worden in hoeveel je draagt. Neem hier de tijd voor, want dit is de vraag die het meeste oplevert.
Niet welk plan je maakt en niet wat je morgen anders gaat doen, want dat wordt al snel te groot en te zwaar. Alleen dit: als je morgenavond terugkijkt op de dag, wat zou je dan willen zien? Schrijf het op in één zin, niet groter dan wat echt haalbaar voelt.
Je hebt zojuist gedaan wat de meeste mensen de hele dag uitstellen, even stoppen en voelen waar je eigenlijk bent, en dat is geen klein ding ook al voelt het zo.
De MeTimer is precies dit, maar dan elke avond met mijn stem als gids. Vijftien minuten om de dag neer te leggen voordat je probeert te slapen, niet om het op te lossen maar om er even bij te zijn.
Meer hoeft het niet te zijn.
15 minuten · elke avond · samen