Zelfzorg als perfectionisme in een nieuw jasje
Kon ik niet gewoon denken f#ck dat gewicht?
Hoe het begon: lezen, leren, en nog meer lezen
Ik ben van het type: eerst lezen, dan begrijpen, dan aanpakken. Dus toen mijn weegschaal rond een "bepaalde" leeftijd een eigen leven ging leiden, deed ik wat ik altijd doe. Ik dook erin.
Voeding. Slaap. Hormonen. Beweging. Stressregulatie. Ik las boeken, volgde experts, verzamelde inzichten. Want zo werkt mijn brein: kennis verzamelen, plan uitwerken, uitvoeren. Klinkt simpel, toch?
Binnen een paar maanden had ik een routine die er op papier indrukwekkend uitzag. Ochtendritueel. Supplementen. Ademwerk. Bewegen. Journalen. Alles met de beste intenties. Alles netjes ingepland.
Maar mijn gewicht deed nog steeds zijn eigen ding. En erger nog: ik kreeg het gevoel dat ik bijna een burn-out kreeg van mijn zogenaamde gezonde levensstijl. En het allerergste? Ik vond mezelf een loser als het me een dag niet lukte om álles te doen.
Op een gegeven moment dacht ik: kan ik niet gewoon denken — f#ck dat gewicht?
Ach, wat zijn we toch tobbers
Ik vertel je dit omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Ach, wat zijn we toch tobbers. We hebben onszelf zóveel opgelegd. En eerlijk? Soms laten we het ons ook aanleunen door onze omgeving. Door social media al helemaal. Als je niet oppast, heeft iedereen daar precies het perfecte leven. En jij — als perfectionist — gaat daar volledig op "aan."
Want het ding is: er is altijd iemand die nog een perfecter leven lijkt te hebben. Althans, vanaf de buitenkant. We weten best dat het opgepoetste plaatjes zijn. Maar ons systeem voelt toch: het kan nog beter. Dus ik moet ook beter worden.
Maar ik vraag me steeds vaker af: waarom eigenlijk? Wie gaat me een stickertje geven?
Tien A4-tjes huiswerk!
Ik zie het ook bij de vrouwen die ik begeleid. Zij zijn niet de vrouwen die te weinig doen. Integendeel. Het zijn de vrouwen die álles doen. De meditatie-app, de smoothies, de yogales, het vroeg naar bed gaan. Alles met diezelfde gedrevenheid waarmee ze hun werk doen, hun gezin runnen en hun sociale leven op orde houden.
En precies dát is het probleem. Zelfzorg is nóg een project geworden. Met doelen, met regels, en met dat vertrouwde stemmetje dat zegt: als ik dit niet doe, doe ik niet genoeg.
Ik had laatst een klant die ik vroeg om in maximaal tien regels haar korte termijn doelen op te schrijven. Ze stuurde me een epistel van tien kantjes. Tien! Toen ik haar eerlijk vertelde dat ik het niet had gelezen omdat het te veel was, viel ze bijna flauw.
En hier zit de crux. Want dit gaat niet over die tien kantjes. Dit gaat over het patroon erachter. Als ik me uitsloof, dan verwacht ik ook dat jij je stinkende best doet. De lat gaat omhoog. En omhoog. En omhoog. Totdat niemand er meer aan kan voldoen. De mensen om je heen niet. En jijzelf al helemaal niet.
Dat is geen zelfzorg. Dat is perfectionisme in een nieuw jasje.
Wat als de vraag anders is
De vrouwen die bij mij komen zijn niet zwak. Ze zijn juist de sterksten. Ze hebben zo lang alles goed willen doen dat ze vergeten zijn dat rust geen prestatie is. Dat je niet hoeft te mediteren om het "goed" te doen. Dat een avond op de bank met een serie soms precies is wat je lichaam nodig heeft. Niet als guilty pleasure. Gewoon als pleasure.
De vraag is niet: wat moet ik nog meer doen om beter voor mezelf te zorgen?
De vraag is: wat mag ik laten vallen?
Echte zelfzorg voelt niet als discipline. Het voelt als thuiskomen. Soms is dat een ochtendwandeling. Soms is dat om negen uur in bed liggen. En soms is dat simpelweg nee zeggen tegen nóg een ding op je lijstje — inclusief het lijstje zelf.
Herken je dit?
Als je dit leest en je voelt iets van herkenning, dan is dat geen toeval. Het is een signaal dat jouw versie van "goed voor jezelf zorgen" misschien toe is aan een reset. Niet meer doen. Anders kijken.
In de Tribe noemen we dat: terug naar de basis. Niet het volgende programma. Niet het volgende boek. Maar de eerlijke vraag: wat heb ik écht nodig?
Soms is het antwoord verrassend simpel. En dat is precies het punt.
Veelgestelde vragen:
Vraag 1: Kan zelfzorg stress veroorzaken?
Ja. Als je zelfzorg benadert met dezelfde gedrevenheid en perfectionisme als je werk, wordt het een extra bron van druk in plaats van ontspanning. Het teken? Als je je schuldig voelt op de dagen dat je je routine overslaat, is het geen zelfzorg meer — het is een verplichting. Echte zelfzorg voelt niet als presteren. Het voelt als iets dat je voedt.
Vraag 2: Waarom ben ik moe ondanks gezond leven?
Veel vrouwen die "alles goed doen" — gezond eten, bewegen, mediteren — voelen zich tóch uitgeput. Vaak komt dat doordat het niet de routines zelf zijn die je energie geven, maar de manier waarop je ze doet. Als elke gezonde gewoonte een must-do wordt, stapelt de mentale belasting zich op. Soms is de gezondste keuze die je kunt maken: iets laten vallen.
Vraag 3: Hoe doorbreek ik het patroon van perfectionisme?
Begin met één vraag: doe ik dit omdat het me goed doet, of omdat ik vind dat het moet? Die eerlijke check kan al veel verschuiven. Het gaat niet om meer discipline of een beter plan. Het gaat om leren voelen wat je écht nodig hebt — en durven vertrouwen dat dat genoeg is.
