Waarom je blijft wachten op de drempel

Je weet wat je wilt veranderen, namelijk meer rust, meer ruimte voor jezelf. Maar je zet de stap niet.

Ik stond gisteren naar Sam te kijken. Sam is onze hond. Hij stond in de deuropening, precies op de drempel. Buiten volop zon. Binnen de vertrouwde schaduw. En hij stond daar maar. Keek naar buiten. Keek terug. Keek naar buiten.

En ik dacht: dit ken ik.

De drempel is geen toeval

Er is iets met drempels. Ze voelen veilig. Je bent er nog niet weg, maar je doet ook alsof je er bijna klaar voor bent. Je staat erbij, je kijkt ernaar en ondertussen blijf je precies waar je bent.

Ik zie het bij de mensen die ik begeleid. En ik zie het bij mezelf. Dat moment waarop je weet dat er iets moet veranderen, maar je toch wacht. Op het goede moment, op meer energie of op het gevoel dat je er klaar voor bent.

Maar het ding is... dat gevoel komt niet op de drempel. Dat gevoel komt pas ná de eerste stap.

Wat er in de schaduw gebeurt

De drempel heeft iets verleidelijks. Je hoeft er nog geen ja te zeggen en je hoeft je nog niet te laten zien. Je kunt nog even kijken hoe het is voor anderen die wél naar buiten stappen.

Maar wat er in de schaduw ook gebeurt: je begint jezelf verhalen te vertellen.

Het is vast niet voor mij. Ik heb meer tijd nodig. Als ik me beter voel, begin ik. Als het rustiger wordt op het werk.

En die verhalen voelen zo waar. Ze klinken ook zo redelijk. Maar ze hebben één ding gemeen: ze houden je precies waar je bent.

Sam stapte uiteindelijk naar buiten

Niet omdat ik hem riep maar hij deed het gewoon één poot naar voren, toen de andere en ineens stond hij in de volle zon.

Zo simpel is het en toch ook zo moeilijk.

Want het gaat niet om de grote sprong vooruit maar om die eerste poot. Dat kleine, onhandige, nog-niet-zekere begin. Zonder dat je weet hoe het voelt aan de andere kant. Zonder garanties. Gewoon: één stap.

Wat kost het je om te blijven staan?

Dit is de vraag die ik mezelf stel als ik merk dat ik te lang op een drempel sta te twijfelen.

Niet: waarom durf ik niet. Maar: wat kost het me als ik hier blijf staan dralen?

Want stilstaan is óók een keuze en elke dag dat je wacht, is een dag dat je iets laat liggen. Rust die je niet pakt. Energie die je niet oplaadt. Een versie van jezelf die je nog niet hebt ontmoet.

Dat is niet bedoeld als een verwijt maar als een eerlijke vraag.

Je hoeft je er niet klaar voor te voelen

Het mooie van Sam op die drempel en jij op jouw drempel is dit: je hoeft het licht niet te kennen om erheen te lopen.

Je hoeft niet te weten hoe het voelt als je meer rust hebt. Je hoeft niet zeker te zijn dat het gaat werken en je hoeft je er óók niet klaar voor te voelen.

Je zet gewoon één poot naar voren. 🐾

Benieuwd waar jij op staat te wachten? En wat jouw eerste kleine stap zou kunnen zijn? Ik heb een korte schrijfoefening voor je gemaakt met drie eerlijke vragen die je helpen zien wat je tegenhoudt.

Doe de schrijfoefening: Sta jij ook op de drempel?

Veelgestelde vragen:

Waarom wacht ik altijd op het goede moment om te beginnen? Omdat je brein risico vermijdt en de onbekende situatie als gevaarlijker inschat dan de bekende. Zelfs als de bekende situatie je energie kost. Het goede moment bestaat niet want het ontstaat pas doordat je begint.

Hoe weet ik of ik klaar ben om een verandering te maken? Als je wacht op dat gevoel, wacht je waarschijnlijk te lang. Klaar voelen komt ná de eerste stap, niet ervoor. Een klein begin, zo klein dat het bijna niet telt, is genoeg om het in beweging te zetten.

Wat als ik begin en het lukt toch niet? Dan leer je iets wat je op de drempel nooit had kunnen leren. Mislukken is informatie, geen bewijs dat je het niet kunt. De drempel is de enige plek waar niets gebeurt.

Take charge and take care Natalie van den Enden